Na een succesvolle pilot afgelopen voorjaar gaat Club Opera dit seizoen echt van start.

In oktober, november en december reist de voorstelling The Open Road van Kate Moore en Matthias Mooij langs tien schouwburgen in Nederland. Een magisch realistische vertelling over het paradoxale verlangen van de mens om te reizen terwijl we op zoek zijn naar een thuis.
Club Opera is een ontmoetingsplek tussen makers en publiek, dus grijp uw kans om in een informele setting kennis te maken met nieuw muziektheater en met de makers ervan!

"Artistieke prestatie van wereldklasse"

René de Cocq schreef in De Stentor:
"Of je nu van de muziek van Schönberg houdt of niet, van hedendaagse opera of niet, je raakt met stomheid geslagen bij de performance van mezzosopraan Carina Vinke in het programma 'Moonstruck Intoxication', afgelopen donderdag in Orpheus, in het kader van de NJO Muziekzomer. Ze leverde een artistieke prestatie van wereldklasse in achtereenvolgens 'Pierrot Lunaire' van Arnold Schönberg (1874-1951) en 'Miss Donnithorne's Maggott' van Peter Maxwell Davies (geboren 1934).
Niet alleen dwong ze bewondering af door de fantastische timing waarmee ze ellenlange lappen behoorlijk surrealistische tekst (in het Duits en het Engels) op hun plaats zette in de bepaald niet gemakkelijke muzikale taal van deze componisten. Maar ook door de schijnbare vanzelfsprekendheid en losheid waarmee ze tegelijk acteerde, als het auditieve alter ego van actrice Ilse Ott, die woordloos tegenspel gaf.
Het stuk van Schönberg, daterend uit 1912, handelt (op tekst van Otto Erich Hartleben naar Albert Giraud) over een tragische clown, zijn weg zoekend in een wereld van diepzwarte horror en vervreemding. Vinke en Ott zetten hem neer in een mysterieus spel van tekst (in een tussenvorm van zang en declamatie) en beweging, op de abstracte muziek die Schönberg eigen is, met hoofdrollen voor fluit, (bas)klarinet, strijkers en slagwerk. De kameropera van Davies is een veel tastbaarder verhaal, over een bruid die al twintig jaar tevergeefs wacht op haar bruidegom, aan de feestelijk gedekte tafel met een steeds verder uiteenvallende bruidstaart. Uitzinnige coloratuur is hier de muzikale taal, en de wisselwerking tussen actrice en zangeres, in een prachtig toneelbeeld en onder suggestieve belichting, was fascinerend.
De uitvoering opende met een sonate voor zes instrumenten van Hans Werner Henze (geboren 1926), ook abstracte muziek, als een passende opmaat voor het daarna volgende melodrama van Schönberg." 

Jordi Kooiman schreef voor Place de l'Opera:
"New Opera Amsterdam heeft met haar eerste productie, Moonstruck Intoxication, een fascinerend visitekaartje afgegeven. Niet alleen voor zichzelf, maar ook voor 'nieuwe opera' in het algemeen. Drie hedendaagse werken werden op knappe wijze samengesmolten tot een zwaar, maar intrigerend geheel.
New Opera Amsterdam is een initiatief van het New European Ensemble en de jonge regisseur Lotte de Beer. Samen willen zij opera's uit de 20e en 21e eeuw toegankelijk maken voor een groter publiek. Vorige week debuteerde het gloednieuwe gezelschap in Apeldoorn met Moonstruck Intoxication. Gisteravond was de productie in het Muziekgebouw aan 't IJ in Amsterdam te zien, als onderdeel van de NJO Summer Academy.
In Moonstruck Intoxication worden drie hedendaagse werken gecombineerd: Sonata for Six Players van Hans Werner Henze, de liederencyclus Pierrot Lunaire van Arnold Schönberg en de korte opera Miss Donnithorne's Maggot van Peter Maxwell Davies. Het is geen gemakkelijke muziek (zeker niet voor een ongeoefend luisteraar) en ook de teksten zijn tamelijk 'heavy'. Met name in de gedichten uit Pierrot Lunaire volgen de beelden en symbolen elkaar in snel tempo op, zodat het bijna niet bij te benen is. Ik blijf dan ook enige scepsis houden als het gaat om de toegankelijkheid (en aantrekkingskracht) van dit soort repertoire. De zaal was niet voor niets slechts gedeeltelijk gevuld.
Dat neemt niet weg dat ik erg veel bewondering heb voor de manier waarop New Opera Amsterdam de werken over wist te brengen. De theatrale kracht van de voorstelling was zo groot, dat muziek en tekst veel meer betekenis en overtuigingskracht kregen.
Pierrot Lunaire gaat over een vrouw in een diepe crisis. Lotte de Beer plaatste haar in een abstracte badkamer en gaf haar een tegenspeelster (Pierrot), om zo diep mogelijk in de 'spelonken van haar geest' door te dringen. Dat werkte wonderlijk goed. De acties en interacties van de vrouw en Pierrot hielpen enorm bij het 'verstaan' van muziek en tekst.
Miss Donnithorne's Maggot vond ik in dat opzicht nog sterker. De opera van Maxwell Davies gaat over een bruid die op de ochtend van haar huwelijk in de steek wordt gelaten door haar bruidegom, waarna ze tot aan haar dood, dertig jaar later, weigert haar jurk uit te trekken of de bruidstaart op te laten ruimen. De opera speelt zich twintig jaar na de huwelijksdag af. Niet alleen de bruidstaart verkeert dan in verregaande staat van ontbinding, ook de bruid is niet meer geheel 'intact'. Maxwell Davies zet dat treffend neer met groteske, extreme melodieën en een begeleiding waarin het tikken van de tijd de rode lijn is.
De Beer deed een meesterlijke toevoeging: ze gaf de bruid, net als in Pierrot Lunaire, een tegenspeelster, in dit geval zichzelf op de dag van het huwelijk. Zo zag je als het ware één persoon in twee gedaantes: je zag de krankzinnig geworden bruid en je zag 'in levende lijve' haar traumatische herinnering aan de huwelijksdag, een dag die ze waarschijnlijk iedere dag van haar leven opnieuw voor zich zag.
Het resultaat vond ik fascinerend. Niet alleen als theater, maar ook als muziektheater. Als het stuk op de radio gedraaid zou worden, zou ik snel wegzappen, maar door het fantastische theater voor je neus begon de partituur werkelijk te leven.
Alt Carina Vinke en actrice Ilse Ott vormden zowel in Pierrot Lunaire als Miss Donnithorne's Maggot een geweldig duo. Ott zei geen woord, maar haar mimiek en gebaren spraken boekdelen. Vinke acteerde eveneens op hoog niveau en zong bovendien haar lastige partijen met glans, waarbij ze haar stem volop in haar acteerwerk betrok.
Ook het New European Ensemble verdiende naar mijn idee grote lof. Het ensemble bestaat uit jonge topmusici uit Europa en dat was te merken. De klanken, kleuren en sferen die ze tevoorschijn haalden, waren van topkwaliteit."

De eerste masterclass regie van het Kameroperahuis vindt plaats in oktober 2010 onder leiding van Pierre Audi. De masterclass is bedoeld voor jonge regisseurs in de leeftijd tot en met 32 jaar. Maximaal zes regisseurs worden toegelaten om tijdens de masterclass aan twee, door het Kameroperahuis vastgestelde, duetten te werken. Geïnteresseerd?  Stuur je CV voor 18 juli 2010 naar info@kameroperahuis.nl. Je ontvangt dan van ons meer  informatie over de selectieprocedure en de werkwijze.

De masterclass vindt plaats op 2 en 9 oktober 2010. Op 9 oktober is er om 16.00 uur een presentatie aan het publiek in Theater  Odeon, Zwolle.