Anne-Maartje Lemereis (1989) schreef haar eerste liedje toen ze vier jaar oud was en is er daarna nooit meer mee opgehouden. Op haar 11e speelde ze samen met het Nederlands Blazers Ensemble haar eigen compositie ‘Boris’ in het Concertgebouw in Amsterdam tijdens het Nieuwjaarsconcert. Hoewel ze aanvankelijk naar het conservatorium ging om klassiek piano te studeren, maakte ze al gauw de overstap naar het hoofdvak compositie. Ze voelde zich er als een vis in het water. Anne-Maartje behaalde een Bachelor- en Masterdiploma in compositie en schreef sinds haar afstuderen o.a. voor pianist Marcel Worms, het Nederlands Silent Film Festival, Podium Witteman, Wonderfeel en het Amsterdams Bach Consort.

Anne-Maartje heeft een grote voorliefde taal en muziek en schrijft graag en veel voor zang. Opera en muziektheater zijn haar dan ook op het lijf geschreven. Momenteel onderzoekt ze met regisseur Kenza Koutchoukali de mogelijkheden van deze genres.

Céline Hoex (1991) studeerde in 2016 af aan de regieopleiding van de Toneelacademie Maastricht met twee muzikale jeugdtheatervoorstellingen: ’Je bent zelf een Reuzenperzik’ en ’Oude mensen weten niks van oorlog’. Deze laatste voorstelling werd gespeeld in Theater de Krakeling en gaat over de vraag hoe een kind zich verhoudt tot een tragedie. Na de regieopleiding volgde Céline nog de opleiding tot theaterdocent. Inmiddels is ze op veel verschillende plekken werkzaam. Zo maakte ze in 2018 bij Kameroperahuis de met vier sterren bekroonde locatievoorstelling ‘De klok en het meisje’. De voorstelling vormde onderdeel van het grootschalige project Under de Toer, onderdeel van het hoofdprogramma van Leeuwarden-Fryslân Culturele Hoofdstad van Europa. Daarnaast maakte ze de schoolvoorstelling ‘Storm in mijn hoofd’ – die zeer lovend werd ontvangen door de Theaterkrant - en deed ze de co-regie bij ‘Welstaat’. Verder stond haar voorstelling ‘Cyrano & Ik’ op Noorderzon Performing Arts festival en maakte ze bij Garage TDI Assen  met jongeren een voorstelling in een rechtbank.

Voor Céline is het theater een plek waar er ruimte is om de soms onbegrijpelijke werkelijkheid opnieuw te kunnen bekijken. Dit doet ze door te spelen met twee realiteiten. De theatrale realiteit en de werkelijkheid van het hier en nu. Céline neemt het publiek mee via het verstand, om vervolgens via een beeldende theatraliteit de gevoelswereld in te duiken. In deze vorm vindt Céline een speelsheid die voor haar de kracht van het theater zichtbaar maakt. Ze werkt graag met een cast die zowel uit amateurs als professionals bestaat. Door haar beeldende en speelse manier van werken verdwijnt het onderscheid tussen die twee. Haar voorstellingen hebben humor, bieden troost en kenmerken zich door een sterke beeldtaal, muzikaliteit en een licht filosofische inslag. 

Eleftheria Lavdaki komt oorspronkelijk uit Griekenland en studeerde in 2016 af aan de opleiding Fashion Design van ArtEZ, Arnhem. Meteen na haar afstuderen is ze de kostuumontwerp wereld ingedoken omdat ze veel dingen in de modewereld mistte. De samenwerking tussen verschillende disciplines vindt ze fascinerend en in de wereld van (muziek)theater heeft ze dat gevonden.

Na een stage bij Toneelgroep Amsterdam (nu Internationaal Theater Amsterdam) bij de productie 'De Dingen die Voorbijgaan' in regie van Ivo van Hove in augustus 2016, werd Eleftheria aangesteld als assistent kostuumontwerper bij verschillende grote producties van ITA en Theater Utrecht. Onder anderen bij 'De Meiden' van Jean Genet (regie Katie Mitchell), 'Hedda Gabler' van Henrik Ibsen (regie Thibaud Delpeut), 'Obsession' van Visconti (regie Ivo van Hove), 'Oedipus' (regie Robert Icke), 'De vallende Man' (regie Julien Gosselin) en 'Freud' (regie Ivo van Hove). Daarnaast heeft ze de kostuums en het decor ontworpen voor de jonge maker Milou Peters die in juni 2017 afstudeerde met de muziektheater voorstelling 'Sehnsucht'. Ze heeft ook met plezier gewerkt in de film, met haar debuut als kostuumontwerpster/styliste voor Aardbei, een korte film van Leendert Roosenbrand.

Eleftheria heeft bij Kameroperahuis voor verschillende producties de kostuums ontworpen, zo werkte mee aan o.a. 'Een Kersentuin', 'Welstaat' en 'Requiem voor de IJsselcentrale'. In 2020 zal ze de kostuums ontwerpen voor 'De Berg van de Angst', de nieuwe productie van Tim Hammer. Dit is overigens niet enige project dat voor Eleftheria op stapel staat: in februari 2020 gaat ze de kostuums ontwerpen voor 'M!NDF#CK jr.' bij ITA.

Door haar werk voor Kameroperahuis is Eleftheria in contact gekomen met verschillende middelbare scholen als gastdocent mode & kostuum, en geeft ze workshops aan scholieren waarmee ze uiteindelijk samen naar een eindpresentatie werken.

Eleftheria gebruikt haar mode-gerelateerde achtergrond tijdens het kostuumontwerpen, want ze vindt vakmanschap en techniek in kleding maken heel belangrijk. Het samengroeien van de regisseur, de performers, de vormgevers, de muziek en het licht vind ze het allerbelangrijkste tijdens het realiseren van een (muziek-)theater productie.

Eleftheria omschrijft haar stijl, die nog in ontwikkeling is, als tijdloos en sober, met elementen van deconstructie. Ze gebruikt graag bestaande kleding die door bewerkingen toch een ander gezicht krijgen, maar ze ontwerpt ook graag kleding from scratch. Eleftheria haalt haar inspiratie uit culturele, sociale en politieke actualiteiten, maar ook door het statische van architectuur ten opzichte van de beweging en het organische van natuurlijke elementen.

Bij Kameroperahuis wil ze graag haar eigen stijl verder ontwikkelen, veel experimenteren en samen met andere jonge makers werken aan interessante producties. 

Eva Traa studeerde viool bij Lex Korff de Gidts en Peter Brunt aan het Conservatorium van Amsterdam en literatuurwetenschappen aan University College Utrecht, waar ze cum laude afstudeerde. Als klassiek violiste koestert ze de traditie waaruit ze voortkomt en remplaçeert ze in o.a. het Nederlands Philharmonisch Orkest, het Rotterdams Philharmonisch Orkest en het Residentie Orkest. Daarnaast maakt ze als speler en organisator deel uit van het muzikale rebellencollectief Pynarello, waarmee ze onder meer in januari 2019 op tournee ging naar Indonesië.

Vanuit een grote behoefte om haar creativiteit ook op een andere manier vorm te geven is Eva als performer en maker verbonden aan het Kameroperahuis, productiehuis voor muziektheater. Daar legt ze ook af en toe haar viool weg en doet ze alles wat op een regulier concertpodium niet mag. Naast haar uitvoerende werkzaamheden geeft Eva in haar woonplaats Amsterdam les aan een kleine groep gemotiveerde jonge violisten.

Eva heeft een C.A. Miremont viool uit de collectie van het Nationaal Muziekinstrumenten Fonds in bruikleen, en een stok aangekocht met steun van Stichting Eigen Muziekinstrument.

Juliette Mout (1990) is kostuum-, licht- en decorontwerper. In 2014 studeerde ze af aan de opleiding Theatre Design aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht (HKU). Tijdens haar stage bij Dieuweke van Reij heeft ze kennisgemaakt met muziektheater en opera. Zo werkte Juliette mee aan de uitvoering van ‘Cosí fan Tutte’ van Floris Visser in Moskou en studeerde ze af met de vormgeving voor de opera ‘Tristan und Isolde’ van Wagner. Na haar studie ging ze als rekwisiteur aan de slag bij Theater Rotterdam (voorheen Ro Theater). Daar werkte ze onder meer mee aan de voorstellingen ‘Revolutionary Road’ van Erik Whien, ‘Heisenberg’ van Johan Simons, de familievoorstelling ‘Hamlet’ van Pieter Kramer en meest recent ‘Botanical Wasteland’ van Boogaerdt & van der Schoot i.s.m. Touki Delphine. 

In haar werk zoekt Juliette altijd de kern van wat van binnen leeft en maakt dat visueel. Ze raakt geïnspireerd door personages, emoties, geschiedenis, karakters. Bij Kameroperahuis wil ze haar eigen handschrift verder ontwikkelen en grote stappen buiten haar comfortzone maken.

Kenza Koutchoukali (1988) ontdekte de magie van het opera maken als tienjarige in het kinderkoor van Puccini’s Tosca en opnieuw tien jaar later aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht, toen ze in opdracht van de educatieafdeling van De Nationale Opera een bewerking maakte van Brittens Billy Budd. Na drie jaar bij De Nationale Opera, waar ze een gedegen basis kreeg in community art en dramaturgie, was ze in 2015 klaar voor haar eerste eigen regie. De Volkskrant prees deze bewerking van Mozarts Figaro voor het Café Theater Festival Utrecht. Na haar eerste hedendaagse opera All Rise! bood De Nationale Opera haar een tweejarig talenttraject aan, wat ze recentelijk heeft afgerond. Kenza’s regie gaat met minimale middelen naar de kern van het verhaal, de schoonheid van opera en de fantastische dimensie die de realiteit heet. Momenteel werkt ze aan een nieuwe liedcyclus met componiste Anne-Maartje Lemereis.

Foto: Ben Kortman

Toen Laurien 10 jaar oud was werden haar ouders gek van alle, vaak geïmproviseerde, optredentjes in de woonkamer die ze moesten bijwonen en besloten ze dat Laurien een ander publiek moest gaan zoeken. In het kleine Brabantse dorp waar ze woonde was de enige creatieve uitlaatklep het kinderkerkkoor dus daar ging ze bij. Dat ze als enige steeds moest blijven zitten als haar vriendinnetjes een hostie bij de pastoor gingen halen, liet haar koud, ze hield van de muziek en vooral van het vertellen van de mooie verhaaltjes die hierin zaten. Haar dirigent zei toen: “Laurien speelt de liedjes.”

Laurien studeerde in 2016 af aan de toneelschool in Arnhem. In haar derde leerjaar schreef ze, op een avond vol ambitie en een tikkeltje hoogmoed, een manifest over hoe ze als afstuderende performer gezien wilde worden. Veel punten daaruit zijn inmiddels gesneuveld maar eentje is nog steeds van toepassing op haar werk:

“In elke tekst, in elke beweging, in elk lied, in elk schilderij of beeld, in welke kunstvorm dan ook zit muzikaliteit. Ik zal hier naar op zoek gaan, dit onderzoeken, dit ombuigen of terug halen naar zijn oorsprong. Ik zal hierin geen genoegen nemen met het al bekende maar mezelf uitdagen en altijd nieuwe dingen uit proberen.”

Laurien ziet schoonheid in de imperfectie van de dingen, in de pogende mens, in dingen die niet lijken te passen maar dan toch samen komen, in contrasten. In hip-hoppende sprookjesprinsessen, in hoogbejaarde flamenco danseressen, in huilende politici en in de laatste scene van de film Sister Act waarin het voorheen amateuristische kloosterkoor onder leiding van zuster Mary Clarence boven zichzelf uitstijgt.

Laurien speelde voorheen in o.a. producties van Oostpool, De Toneelschuur en Maas Theater en Dans.

Mezzosopraan Merlijn Runia studeerde af aan de Dutch National Opera Academy, waar ze les kreeg van Sasja Hunnego. Daarnaast nam ze deel aan masterclasses van onder meer Doris Soffel, Dennis O'Neill, Raúl Giménez, Margreet Honig, Nadine Secunde en Ira Siff. 

Op het gebied van opera vertolkte Merlijn onder meer de rollen van Cherubino (Le nozze di Figaro), Dorabella (Così fan tutte), Orlofsky (Die Fledermaus), Flora (La Traviata) Dido (Dido and Aeneas), Sandmännchen (Hänsel und Gretel), Zinnia (L'Étoile), Philomela (Sisters), Bac (Who's afraid of Orfeo) en Tzippie (Where the Wild Things Are). Merlijn was te zien in het Holland Festival, als Kathy in de wereldpremière van Arnoud Noordegraafs As Big As The Sky.

In muziektheater speelde Merlijn de rollen van Ot (Theater Artemis), Kantorka (Ulrike Quade Company) en Agnes (Domestica Rotterdam). Ze zong onder meer de altsolo's in Bach's Matthäus Passion, Duruflé's Requiem, Rossini's Petite Messe Solennelle, Händel's Messiah, Schuberts Mis in As en de Krönungsmesse van Mozart. 

Merlijn werd uitgenodigd om Sequenza III van Luciano Berio uit te voeren tijdens het Berio Festivals in Amsterdam en Rotterdam. Ze zong Tehellim en Desert Music van Steve Reich; ook tourde Merlijn als vocaliste in The Kyteman Orchestra door Nederland en Duitsland. 

Merlijn heeft gewerkt met dirigenten als Patrick Fournillier, Antony Hermus, Jonathan Cohen, Etienne Siebens, Bas Wiegers, Martin Sieghart en Clark Rundell, en met regisseurs als Laurent Pelly, Marcel Sijm, Isabel Schröder, Lotte de Beer, Marc Krone, Xander Straat, Robert Herzl en Elsina Jansen. Tot slot is ze lid van het Coco Collectief en wordt gecoacht door Brian Masuda. 

Renán Zelada studeerde compositie aan de Akademia Muzyczna im. Grażyny i Kiejstuta Bacewiczów (Grazyna en Kiejstut Bacewicz Muziekacademie), Łódź en het Koninklijk Conservatorium Den Haag. Tegenwoordig volgt hij een Masteropleiding Filmmuziek aan het Conservatorium van Amsterdam. Zijn muziek werd o.a. gespeeld in de TivoliVredenburg in Utrecht en de Grote of St. Bavokerk in Haarlem. In juni 2018 was de première van de opera La Tragedia di Claudio M. met een libretto van Johannes Boer. Binnen dit project werkte Renán samen met 4 andere componisten, waaronder zijn oud-leraar Cornelis de Bondt.

Werken met film en andere visuele media is echt zijn passie. Voor hem is het niet genoeg om abstract aan muziek te denken, hij heeft altijd een verhaal of een gevoel nodig om vorm te geven aan zijn muzikale ideeën. Daarom vindt hij opera, films en muziektheater zó interessant. Een andere passie zijn de kleurrijke geluiden van vintage synths, en manieren te vinden om hen samen te gebruiken met akoestische instrumenten. Bij Kameroperahuis wil Renán zich verder ontwikkelen als componist in de wereld van opera en muziektheater. 

Roel Goedhart (1987) begon op 7-jarige leeftijd met gitaarspelen. Hij behaalde in 2011 zijn bachelor klassiek gitaar aan het Conservatorium van Amsterdam bij Lydia Kennedy. In 2013 volgde hij een master aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag alwaar hij afstudeerde bij Enno Voorhorst. Voortdurend zocht Roel naar verbreding en verdieping. Hij volgde een groot aantal masterclasses, specialiseerde zich in het modern klassieke repertoire en verbreedde zijn spel in de stijlen flamenco, pop en jazz. 

Roel speelt als solist, begeleider en maker in diverse voorstellingen, concerten, tv-items en films waaronder de voorstellingen The Addams Family (Tec Entertainment), Bloedbroeders (Rast), Welstaat en Een Kersentuin (Kameroperahuis), de korte dansfilm Le Médaillon (BravaTV) en Canto Ostinato (Canto Collectief).

Bij Kameroperahuis wil Roel zijn veelzijdigheid zoveel mogelijk laten zien en ontwikkelen.

 

Sara van Gennip schrijft verhalen waarin mensen discussiëren, liefhebben en geloven tegen beter weten in. Af en toe wordt er heel symbolisch een biggetje in geslacht. Na de opleiding tot dramaschrijver aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht filosofeerde Sara verder aan de Universiteit van Tilburg. In 2015 werd ze genomineerd voor de Dioraphte Cementprijs, de VPRO Bagagedrager, de Lowlands Schrijfwedstrijd en won zij de Boekenweekwedstrijd. In 2016 is de toneeltekst GODENZOON uitgegeven bij de Nieuwe Toneelbibliotheek en schrijft Sara o.a. voor Festival Cement en Bellevue Lunch. Bij  Kameroperahuis gaat ze op zoek naar de zintuiglijkheid van taal en de muzikale verbinding tussen actualiteit en oerverhaal. 

Tim Hammer (1989) studeerde Muziektheater aan de ArtEZ Hogeschool voor de Kunsten Arnhem (2012). Nadien verdiepte hij zich in het traditionele Bunraku poppenspel in Japan en studeerde performance en zang bij het Roy Hart Theater in Zuid-Frankrijk. Tim is werkzaam als componist, acteur, slagwerker en poppenspeler bij diverse gezelschappen zoals Het Filiaal, Theater Babel en Ulrike Quade Company. Sinds 2013 is Tim onderdeel van Kameroperahuis. Als performer werkte Tim mee in diverse producties zoals recentelijk Welstaat en Een Kersentuin. In 2017 maakte hij samen met Mirthe Dokter de festivalvoorstelling De Balts over de paringsdans van mens en dier. Deze voorstelling speelde onder andere op Noorderzon, Oerol en Zwarte Cross.

Ulrike Quade Company en Kameroperahuis begeleiden Tim gezamenlijk in zijn ontwikkeling als maker. Deze samenwerking is vormgegeven in een Nieuwe Makers Traject en wordt ondersteund door de regeling Subsidie Nieuwe Makers van het Fonds Podiumkunsten. Tim wordt als maker gefaciliteerd en ondersteund door productiehuis De Nieuwe Oost.

 

Wessel de Vries (1994) is toneelschrijver en filmscenarist. Als toneelschrijver werkt hij veel in Friesland (Tryater, Meeuw Jonge Theatermakers, Skoft&Skiep), maar ook daar buiten (Kameroperahuis, Theater Sonnevanck). Films schrijft hij voornamelijk in opdracht van zijn eigen filmcollectief Natte Haring waarmee hij de films Het Grandioze Falen, en het bekroonde Drie mensen vinden een auto maakte. De teksten die Wessel schrijft worden gekenmerkt door humor en fantasie, en behandelen de meest uiteenlopende onderwerpen. Zo schreef hij o.a. over drie broers die het huis niet meer uitdurven (Schiettent, 2016), zijn favoriete voetbalclub (Het Heilige Hert van Cambuur, 2018) en over campingbewoners die op zoek zijn naar het paradijs (Part time Paradise, 2019). Voor Kameroperahuis ontwikkelde Wessel een tekst over het verjagen van demonen op een griezelig kerkhof (De Klok en het Meisje, 2018).